Zalew Koronowski

Ich właściciele zarobili ( i zarabiają do dzisiaj) niemałe pieniądze na sprzedaży przekwalifikowanych z nieużytków terenów rekreacyjnych. Domy, domki, budkii szałasy powstawały, jak to często w tamtych czasach, bez ładu i składu, niemówiąc już o jakimkolwiek porządku architektonicznym. Kilkusetmetrowa wielkość działek leżących w dużym zagęszczeniu w swym bezpośrednim sąsiedztwie powodowała ze wypoczynek na nich stawał się już tylko umowny. Z pewnością na terenach takich jak na przykład Pieczyska nie można mówić o wypoczynku w ciszy, spokoju, na łonie natury. Ta budowlana hossa na tereny wokółzalewowe przy pełnej tolerancji organów nadzoru budowalnego przy odbiorach szamb, których nawet dzisiaj wiele się nie opróżnia częściej niż raz na dwa - trzy lata, nie przestrzeganie odległości zabudowy od lini brzegowej, brak dbałości władz terenowych spowodowały, że czyste wody Zalewu Koronowskiego to już historia zamknięta latami siedemdziesiątymi. Dziś Zalew Koronowski to woda o diametralnie innym charakterze niż ta znana.   

Przepływająca przez zalew rzeka Brda wnosiła dodatkowo w swym wienie takie rodzynki jak dorodne pstrągi potokowe oraz często tu występującą odmianę troci, ku uciesze wędkarzy - niezbyt wędrownej. Właśnie troć, przyjmując forrmę osiadłą, znalazła w Zalewie świetne warunki rozwoju. Liczne jej okazy można było złowić w głównym nurcie Brdy, często nawet na przypadkowe przynęty, takie jak biały robak. Rozmawiałem z wieloma wędkarzami, którzy spiningując mieli na wędce duże ryby, potrafiące w trakcie holu kilkakrotnie wyskakiwać nad wodę, aby następnie zerwać zestaw i uzyskać wolność. Nie wszyscy wędkarze zdawali sobie wówczas sprawę, że mają na wędce szlachetnego salmonida. W nieco bardziej żyznych wodach Zalewu często spotkać można było wspaniałe kilkukilogramowe potokowce, których najwięcej było w górnej parti Zalewu, w okolicach miejscowości Piła. Tak wypasione owieczki wędrowały w górę Brdy padając łupem wędkarzy.Wraz z utworzeniem Zalewu nastąpiła wielka presja inwestorów na okalające tereny.

Drapieżniki spotykane były praktycznie na całej powierzchni wody, przy czym ulubionymi miejscami przebywania okoni i szczupaków były spady i tonie, z dnem najeżonym kikutami ściętych drzew. Zostawiało się na nich olbrzymią ilość przynęt, przede wszystkim błystek, ponieważ woblery, a tym bardziej wszystkiego rodzaju gumy praktycznie były nieznane. Nie wyobrażam sobie łowienia na tamtych terenach dzisiejszymi ripperami uzbrojonymi w główki z hakami, których ostrość powoduje, że praktycznie każdy zaczep, to utrata przynęty. Znikoma ilość łódek ograniczała dostęp do wodnych zasobów, szczególnie dla wędkujących spiningiem. Dla szczęśliwców, którzy takie łódki posiadali Zalew stanowił prawdziwe Eldorado. Przejrzystość wody od 5 do 6 metrów bez względu na porę roku, pozwalała na obserwację holowanej ryby, odprowadzanej często przez całe gromady ziomków, już z dużej odległości od łodzi. Leśne otoczenie akwenu, które stanowiły kilkudziesięcioletnie sosny i świerki, wszędzie panująca cisza, zakłócana jedynie śpiewem ptaków.